Mapa połączeń

Miłość to mapa połączeń (poruszeń, gestów, wyładowań, odruchów, paroksyzmów, dreszczy), przez pewien czas regulująca proces wytwarzania afektów. Funkcjonowanie tego elektryczno-komórkowego obwodu przypomina toniczną i kloniczną fazę napadu padaczkowego z jednej strony, a skurcze mięśni i bicie serca z drugiej. Przepływ prądu elektrycznego między błonami. To układ rytmicznych ruchów, z konieczności regularne wytwarzanie intensywnych afektów, i nie ma tu większego znaczenia ich pozytywny czy negatywny ładunek. Miłość, protetyczny układ psychosomatycznych informacji, przeobraża nas w uzależnione, cybernetyczne bestie. Osoba zakochana przypomina laboratoryjnego kota, nad którym badania prowadził Norbert Wiener, gdy pracował w Fundacji Rockefellera po II wojnie światowej. Mózg usunięty pod miejscowym znieczuleniem zastąpiono u tego zwierzęcia mikroczipem, podłączonym elektroniczne do technoożywionego zewnętrznego organizmu. W epoce Prousta mechanizm pisania / czytania był jedyną dostępną metodą protetycznego przeszczepu podmiotowości. Po wynalezieniu bomby wodorowej i wysyceniu ciał, domów i całych miast mediami i informacją te protetyczne systemy obejmują dzisiaj ogólnoświatową wzmocnioną sieć cybernetyczną. Bycie zakochanym oznacza dziś nieuchronne komunikowanie się z całą planetą. Włączanie się w jej wszechświadomość.

Miłość to nieodmiennie cybernetyka nałogu. Skończyć z uzależnieniem od kogoś, dla kogoś, uczynić kogoś obiektem uzależnienia albo samej_mu uzależnić się dla kogoś od trzeciej substancji. Od niej, ode mnie, od testosteronu. Testosteron i ja. Ona i ja. Ona albo testosteron. Ona = testosteron. Wytwarzać albo przyjmować testosteron. Odstawiać testosteron dla niej. Przyjmować od niej jej testosteron.

Paul B. Preciado, Testo ćpun. Seks, narkotyki i polityka w epoce farmakopornografii, tłum. Sławomir Królak, Warszawa 2021.